Augustus: Oklahoma’, een prachtig stuk waarvoor de Amerikaanse auteur Tracy Letts zowel de Pullitzer Prize als de Tony Award won.

 

‘Augustus: Oklahoma’ speelt zich af in augustus, ergens op de vlaktes van het uitgestrekte Oklahoma. Het vertelt het verhaal van de familie Weston. Een familie intelligente, gevoelige mensen met een gave om elkaar het leven absoluut onmogelijk te maken. Wanneer de vader des huizes plotseling spoorloos verdwijnt, verzamelt de familie zich in het ouderlijke huis om elkaar te steunen en meteen ook kapot te maken.

De vermissing van de vader zorgt ervoor dat de familie Weston bij elkaar komt in het ouderlijk huis, ergens op de bloodhete vlakte van Oklahoma. De moeder is verslaafd aan pillen, de drie dochters worstelen ieder met hun zelfbeeld en partner, een tante bemoeit zich overal mee, de kleindochter van veertien rookt stevig, een neef zit beklemd in zichzelf. Kortom, aan ieder lid van deze familie zit wel een steekje los.

De familiebijeenkomst ontspoort. Het familiediner is een van de hoogtepunten. Vele situaties en personages zijn herkenbaar voor de toeschouwer en dat zorgt voor de nodige en af en toe heftige humor.

Het stuk opent met vader Beverly Weston, een plaatselijke dichter. Hij heeft het in deze proloog over zijn visie op het leven. Hij spreekt over zijn drankverslaving, over zijn vrouw en haar pillen, en citeert uit het gedicht The hollow men van T.S. Eliot: ‘This is the way the world ends.’ Dat alles vertelt hij tegen het Indianenmeisje Johnna Monevata, dat als nieuw hulpje bij de familie komt werken. Deze Johnna zal de enige van het bonte gezelschap zijn die overeind blijft en niet zoals de anderen stuurloos ten onder gaat. Met dit personage heeft Tracy Letts toch nog enige hoop willen uitdrukken in deze tragedie met herkenbare personages die, naar eigen zeggen, met een gezonde dosis introspectie moeten worden bekeken. Tracy Letts schreef zijn  ‘August: Osage County’ in 2007. Het stuk werd enthousiast onthaald, ontving een jaar later de Pulitzer Prize for Drama. Tracy Letts (1965) wordt inmiddels vergeleken met Edward Albee, Eugene O’Neill en Tennessee Williams.

Terwijl hij ‘We draaien rond een cactusplant’ zingt, verlaat de vader het toneel. Na zijn verdwijning komt de familie bij elkaar. De één kan de ander niet goed uitstaan, ze zijn o zo beleefd tegen elkaar, maar onderhuids broeit het conflict. Dat zorgt voor lekker verbaal vuurwerk. Schil na schil worden de relaties gepeld, komen traumatische momenten uit het verleden aan het licht, worden geheimen onthuld. Dat alles leidt tot spanningen, met vaak hilarische gevolgen van dien.

Letts geeft in zijn stuk het lot van een generatie babyboomers weer. Een generatie die in armoede is gestart, zich een weg door het leven heeft kunnen opbouwen, maar met de verworven rijkdom geen raad weet. Tekenend helder is het moment waarop de verslaafde moeder Violet in haar eentje een plaat van Eric Clapton opzet: ‘Lay Down Sally’, waarmee een herboren Clapton zijn overwinning op zijn heroïneverslaving bezong.

onmogelijk te maken. Wanneer de vader des huizes plotseling spoorloos verdwijnt, verzamelt de familie zich in het ouderlijke huis om elkaar te steunen en meteen ook kapot te maken.

 

Lars Noren

Lars Norén

Lars Norén wordt in 1944 geboren in Stockholm. Zijn moeder is een domineesdochter en zijn vader de eigenaar van een klein hotel in het zuiden van Zweden, waar Norén het grootste deel van zijn jeugd doorbrengt. Hij begint
al vroeg te schrijven en op zestienjarige leeftijd verlaat hij het platteland om
zijn geluk te wagen in de hoofdstad.

Op zijn twintigste, kort nadat zijn moeder aan kanker overlijdt, verblijft hij voor een paar maanden in een psychiatrische instelling. Diagnose: schizofrenie.
Behandeling: elektroshocks. Dit houdt hem echter niet tegen om verder te schrijven en net als vele andere Scandinavische auteurs, begint hij zijn carrière als dichter.

Hij debuteert met de romantisch getinte poëziebundel ‘Seringen, sneeuw’. Gedurende de jaren zestig en zeventig groeit Norén uit tot één van de belangrijkste en meest productieve dichters van zijn generatie. Het dagelijkse
leven, wanhoop, liefde, afkeer, revolte of politiek – geen enkel thema is de jonge schrijver vreemd. Ondertussen wijdt Norén zich eveneens aan zijn eerste roman, ‘De Imkers’ (1970).

In 1973 schrijft Lars Norén zijn eerste theaterstuk ‘De Vorstenlikker’, dat een schandaal veroorzaakt en na vier opvoeringen van het repertoire wordt gehaald. Hierdoor raakt de schrijver ontmoedigd en hij besluit om te stoppen
met het schrijven van theaterteksten. Norén zal zich gedurende enkele jaren opnieuw uitsluitend aan de poëzie wijden.

Het is uiteindelijk dankzij de Nederlandse dramaturg/regisseur en goede vriend Karst Woudstra dat hij opnieuw gaat schrijven. Sindsdien schrijft hij reeds dertig jaar onafgebroken
theater. Intussen is Lars Norén uitgegroeid tot één van de actiefste en meest gespeelde toneelauteurs van onze tijd. Hij wordt beschouwd als de invloedrijkste stem van het hedendaagse Scandinavische theater en de belangrijkste
toneelschrijver sinds August Strindberg. In 1983 wordt hij in Zweden bekroond met de titel ‘toneelschrijver van het jaar’ en ook in Nederland wordt de Zweed een zeer populair auteur.

De stukken die Norén aflevert in de jaren tachtig zijn stuk voor stuk variaties op hetzelfde thema. De kern van zijn vroege stukken wordt gevormd door de familie en meer in
het bijzonder het gezin. Binnen het emotioneel geladen kluwen van de gezinsverhoudingen trachten individuen zich staande te houden. De teksten gaan in op het paradoxale samengaan van gebondenheid en afstoting tussen vaders, moeders, dochters, zonen en andere verwanten.

Bron: Programmaboekje Guerre van De Singel

Regie: John van Dongen

 

Spel: Remco Beijer, Tamara Beijer, Isabella Bierenbroodspot, Willem-Jan Brethouwer, Suzanne Dings-Broersen, Saskia van Dongen-Boske, Dorrie Honingh, Jessica Hüsslage, Christien Kessens, Arie Klaase, Michelle Kruger, José Onderdenwijngaard, Peter Sanders, Rita Steeman, Astrid Verdikt en John van Dongen

[aiovg_video]

Reacties van bezoekers:

• “Een dappere keuze voor een stuk dat zoveel vraagt van de spelers. Ondanks de lengte een verrassende tekstbeheersing bij alle spelers. Chapeau!!! Vond vooral het spel van Saskia en Astrid heel sterk. Hoop dat jullie veel plezier aan dit stuk beleefd hebben.”

• “Beste toneelgroep,
Wat heb ik met bewondering vanaf de ‘ongemakkelijke’ stoelen in de Nozem en de Non in Heemskerk naar jullie opvoering gekeken. Het is zeker geen makkelijk stuk waarvoor gekozen is, maar met wat een flair stonden jullie daar op het toneel. Chapeau!”

• “Ik heb echt genoten gisteravond. De hele dag speelde de theatervoorstelling nog door mijn hoofd. Ik vind echt dat jullie trots mogen zijn op wat jullie neergezet hebben. Al die voorbereidingen hebben een prachtig resultaat opgeleverd, dat eerlijk gezegd niet onder deed voor een professioneel optreden. Nogmaals gefeliciteerd met het resultaat en ik hoop dat de serie in Castricum weer even goed mag gaan.”

• “Gefeliciteerd met jullie optreden. Jullie hebben goed gespeeld alleen is dit geen stuk voor mij. Ik wens jullie voor het optreden in Castricum alsnog toi toi toi.”